امروز روز خبرنگار است. روزي كه به حرمت خون به ناحق ريخته خبرنگاري كه تا آخرين لحظات زندگي، قصه غصه هاي مسلماناني را در گوشه اي از اين دنياي غدار فرياد كرد؛ به نام همكاران او نامگذاري شد.
امروز را با برنامه هاي تجليل و سخنراني پشت سر خواهيم گذاشت. همه از نقش و اهميت رسانه ها در اطلاع رساني و گسترش فرهنگ و انديشه خواهند گفت، از اينكه اگر روزنامه ها و خبرگزاريها نبودند چه فجايعي اتفاق مي افتاد !عادت كرده ايم كه اين روز را به حرفهاي قشنگ، اميد بخش و مهربانانه اي دل بسپاريم كه از فردا صبح فراموش مي شود و باز همان آش و همان كاسه.
روز خبرنگار كه مي شود نمي شود به ياد صارمي نيفتي كه آخرين نفسهايش با آخرين كلماتي كه مخابره كرد گره خورده بود، به ياد كاظم اخوان كه هنوز منتظريم تا از در بيايد و بگويد همه اين سالها چه بر سرش گذشته، به ياد نيلي و خيرخواه و افشاري و خيلي از همكارانمان كه در پرواز پانزدهم آذر هواپيماي سي 130، در متن داغ ترين خبر سال سوختند.
يادتان هست همان روزها همه مقامات چه قولهايي دادند تا به سرعت و دقت پرونده را مورد بررسي قرار دهند و مقصران را به اشد مجازات برسانند؟
حكم دادگاه صادر شده است؛ همه آنهايي كه متهم بودند، تبرئه شدند. خبرنگاري عشق است و شيفتگي، همه اينها درست ولي خبرنگاري كه علاوه بر دغدغه نان، دغدغه جان نيز دارد هر چقدر هم عاشق و شيفته پا پس مي كشد؛ سكوت مي كند و تمام مي شود.
دغدغه تأمين جاني و مالي براي خبرنگاران را بايد وراي صحبتهاي كليشه اي و زيباي هر ساله شنيد و باور كرد.
اگر بپذيريم خبرنگار چشم و گوش جامعه است، بايد همه اسباب و لوازم ديده باني حقوق ملت را براي او فراهم كنيم. خبرنگار اگر قرار است به ميدان مبارزه با مفاسد، كم كاريها، حق خوريها، رانت جويي ها و بي اخلاقي ها برود، بايد بيش از هر چيز بداند كه در اين مبارزه نفسگير و جدي و زمان بر تنها نيست.
آيا صدور حكم پرونده سقوط هواپيماي سي يكصد و سي با اين نياز و اين حمايت در تناقض نيست؟ كسي منكر روند قضايي و بررسي دقيق قاضيان پرونده نيست، اما اين سؤال بجاست كه در شهادت جمعي از بهترين خبرنگاران اين سرزمين، چه كسي مقصر بوده است، لابد خود خبرنگاران؟!
امروز روز خبرنگار است و مسؤولان از صبح تا شب براي ما از اهميت شغلمان خواهند گفت، اين صحبتها را چند سال پيش خيرخواه و قريب و ديگر دوستانمان كه امروز در وادي خاموشان آرميده اند نيز شنيده بودند؛ ما كه هيچ، ولي فكر نمي كنيد اين شعارهاي قشنگ خانواده هاي داغدار آنان را خواهد آزرد؟
:آرش شفاعي - ادبيات را مي توان به چشم يک کالاي صادراتي نگريست؟ شايد! چرا که ادبيات جلوه اي از فرهنگ و تجليگاه زبان است.